Lodowiec w pobliżu Vík: Mýrdalsjökull i wulkan pod nim

Niemal każde nieporozumienie w tej niszy to pomylenie dwóch lodowców. Islandia ma znacznie większy lodowiec dalej na wschodzie, Vatnajökull, i to właśnie ten lód stoi za zdjęciami, które ludzie mają przed oczami, gdy słyszą te słowa: gładka niebieska komora, pofalowany sufit, ktoś w czerwonej kurtce dla skali. Te jaskinie znajdują się dwie do trzech godzin na wschód stąd, przy Skaftafell i wokół laguny Jökulsárlón, i są rzeczą zimnego sezonu. Lodowiec w pobliżu Vík to inny lodowiec z inną historią.

Czym jest Mýrdalsjökull. To czapa lodowa, a nie lodowiec dolinny: szeroka kopuła lodu osadzona na wysokim terenie, z jęzorami spływającymi z jej krawędzi. Śnieg osiada na szczycie, jest ściskany w lód przez śnieg, który spada na niego później, i pełznie na zewnątrz i w dół pod własnym ciężarem. Ten powolny ruch otwiera kanały i komory, do których przewodnik może wprowadzić grupę. Lodowiec w pobliżu Vík jest czwartą co do wielkości taką czapą w kraju, co czyni go wystarczająco dużym, by pomieścić jaskinię, i wystarczająco blisko wioski, by wrócić na lunch.

I część wulkaniczna. Katla leży pod lodem, a geologia obu jest powodem, dla którego ta jaskinia wygląda tak, jak wygląda. Warstwa po warstwie ciemnego popiołu osiadała na śniegu przez stulecia i była zakopywana przez kolejną zimę, więc lód jest prążkowany: szary, czarny, półprzezroczysty, znowu szary. Przewodnicy czytają te prążki tak, jak czyta się słoje drzew. To najczęściej fotografowana rzecz związana z lodowcem w pobliżu Vík, a operator 1 082 zł wymienia to miejsce wprost — przejazd przez Katla Geopark do jaskini w Mýrdalsjökull.

Czego nikt nie może obiecać. Żadna oferta na tej stronie nie obiecuje niebieskich ścian, suchej podłogi ani pustej komory, i my też nie. Woda z topnienia rzeźbi przestrzeń, a przestrzeń zmienia kształt z miesiąca na miesiąc; przewodnik wybiera trasę rano. Za opłatę dostajesz wykwalifikowanego przewodnika, kask i raki, pojazd, który potrafi przejechać przez piasek, oraz dostęp do terenu, do którego nie dotrzesz sam.

Między wioską a lodem rozciąga się równina czarnego piasku i właśnie dlatego każda oferta tutaj obejmuje przejazd pojazdem, a nie punkt zbiórki przy jaskini. Powierzchnia jest miękka, poprzecinana kanałami wody roztopowej i wciąż na nowo rysowana przez pogodę, więc jeździ się tu super jeepami o dużym prześwicie i na szerokich oponach. To transport, nie atrakcja: dowozi cię na skraj lodu na lodowcu near Vík, który nie ma własnego parkingu.

Jak wygląda pół dnia. Spotykasz się w wiosce, przesiadasz do jeepa i środek wycieczki spędzasz na wspinaniu się po piasku, a potem po krawędzi lodu. Operator wydaje kask i raki na skraju, przeprowadza krótkie szkolenie o chodzeniu ze stopami szerzej, niż wydaje się naturalne, i prowadzi grupę do środka. 988 zł opisuje dokładnie taki przebieg — przez czarne wydmy do jaskini z lokalnym przewodnikiem, a potem z powrotem do Vík — w trzy godziny, z oceną 4,8. 1 177 zł rozciąga ten sam dzień do czterech godzin i dodaje kaniony lodowcowe, ukryte wodospady i czas na zdjęcia.

Co dodaje cały dzień. Oferty zaczynające się w Reykjavik to ta sama jaskinia z dołączonym wybrzeżem. 1 126 zł, nasz wybór, trwa dwanaście godzin i obejmuje Skógafoss, Seljalandsfoss i czarny piasek Reynisfjary wokół wizyty w jaskini; 1 082 zł robi to samo w dziesięć godzin z mniejszą liczbą osób, a 1 149 zł prowadzi to jako dzień małej grupy minibusem z wliczonym odcinkiem jeepem, z oceną 4,9. Jeśli już nocujesz na wybrzeżu, pół dnia to lepsze wykorzystanie twoich godzin; jeśli bazujesz w stolicy, długi dzień oszczędza ci jedną noc.

Co zabrać. Buty, w których chodziłeś, warstwy chroniące od wiatru i rękawice. Sprzęt techniczny zapewnia operator — same oferty to podają. Stanie na skraju lodowca near Vík jest zimniejsze, niż sugeruje pogoda w wiosce, bo wiatr schodzi z lodu i nie przestaje wiać.